Το κόστος της ανεργίας

Οι επιπτώσεις της στην εμβάθυνση της κρίσης

Η τεράστια αύξηση της ανεργίας των πρώην μισθωτών στην Ελλάδα στη διάρκεια της κρίσης (2008-2014) ευθύνεται για την απώλεια του 65% της συνολικής μείωσης του ΑΕΠ την περίοδο αυτή. Και συγκεκριμένα, ο τετραπλασιασμός της ανεργίας των πρώην μισθωτών αφαίρεσε από την ελληνική οικονομία πάνω από 40 δισ. ευρώ, αλλά στέρησε και από το ΑΕΠ των βασικών εμπορικών εταίρων της Ελλάδας στην Ευρωπαϊκή Ένωση σχεδόν 12 δισ. ευρώ.
Αυτό είναι το βασικό εύρημα έρευνας που διενήργησε η Σχολή Εφαρμοσμένων Μαθηματικών του ΕΜΠ, κατ’ ανάθεση της Ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Κωνσταντίνας Κούνεβα. Η έρευνα, που παρουσιάστηκε χθες το μεσημέρι, πραγματοποιήθηκε από ομάδα επιστημόνων με επικεφαλής την αναπληρώτρια καθηγήτρια του ΕΜΠ Αθ. Μπελεγρή-Ρομπόλη και με τη συμμετοχή των Μ. Μαρκάκη (PhD), Θ. Μαρίνου (υποψήφιου διδάκτορα) και Γ. Κρητικίδη (επιστημονικού συνεργάτη του ΙΝΕ/ΓΣΕΕ).
Από τα ευρήματα προκύπτει ότι η παραμονή στην ανεργία κάθε μισθωτού την περίοδο 2008-2014 προκάλεσε μείωση της παραγωγής της ελληνικής οικονομίας κατά 10.837 ευρώ το χρόνο. Μάλιστα, όπως επισημαίνει η έρευνα, σχεδόν το 30% αυτής της μείωσης είναι έμμεση, οφείλεται δηλαδή στην ένταση των σχέσεων αλληλεπίδρασης ανάμεσα στους κλάδους της οικονομίας. Επίσης, κάθε άνεργος προκαλεί μείωση της ζήτησης για εισαγόμενα καταναλωτικά προϊόντα κατά 1.240 ευρώ τον χρόνο και μια μείωση της παραγωγής σε τρίτες χώρες, ιδιαίτερα στην Ε.Ε., κατά 2.263 ευρώ. Ακόμη, η παραμονή στην ανεργία ενός πρώην μισθωτού επιδρά και στις εισαγωγές των ενδιάμεσων προϊόντων και υπηρεσιών, όπως οι πρώτες ύλες, κατά 896 ευρώ τον χρόνο, ανεβάζοντας έτσι τη συνολική απώλεια για τους εμπορικούς εταίρους στην Ε.Ε. στα 3.158 ευρώ τον χρόνο ανά άνεργο.
Όσον αφορά την κατά κλάδο επίδραση της ανεργίας των πρώην μισθωτών στο σπιράλ της κρίσης στην Ελλάδα, αποτυπώνεται, μεταξύ άλλων, στο γεγονός πως οι απώλειες όγκου παραγωγής καταγράφονται στον τριτογενή τομέα της οικονομίας, πράγμα που απεικονίζει και τη διαρθρωτική ιδιαιτερότητα της ελληνικής οικονομίας, με τη διόγκωση του τομέα υπηρεσιών. Οι απώλειες από την ανεργία των πρώην μισθωτών, μεταξύ 2008 και 2013, υπερτετραπλασιάζονται, από 1,4 δισ. σε 6,1 δισ.
Διαφορετική είναι η επίδραση της ανεργίας των Ελλήνων πρώην μισθωτών στους εμπορικούς εταίρους της χώρας στην Ε.Ε. Εδώ, οι μεγαλύτερες απώλειες καταγράφονται στον δευτερογενή τομέα, γεγονός που απεικονίζει την εξάρτηση της εγχώριας κατανάλωσης από εισαγόμενα αγαθά βιομηχανικής παραγωγής (από αυτοκίνητα, μέχρι ηλεκτρικές μικροσυσκευές). Συγκεκριμένα, από τη συνολική απώλεια 11,3 δισ. ευρώ που κόστισαν οι εγχώριοι άνεργοι πρώην μισθωτοί στην παραγωγή των εμπορικών μας εταίρων, τις μεγαλύτερες απώλειες καταγράφουν κατά σειρά η Γερμανία, η Ιταλία, η Γαλλία, η Ισπανία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Τρόφιμα-ποτά, ένδυση-δέρμα, φυτική και ζωική παραγωγή, φαρμακευτικά, χημικά και οχήματα είναι οι κλάδοι των Ευρωπαίων εμπορικών εταίρων της χώρας που πλήττονται περισσότερο.

Πού στοχεύει η έρευνα;
Ο στόχος της έρευνας, όπως δηλώνει και ο τίτλος της, είναι να αναλυθεί και να μετρηθεί με συγκεκριμένο τρόπο, για πρώτη φορά στο ελληνικό επιστημονικό-ερευνητικό πεδίο, η επίδραση της ανεργίας στην εμβάθυνση της κρίσης. Αποδεικνύεται με την έρευνα αυτή ότι οι πολιτικές της εσωτερικής υποτίμησης και της «απελευθέρωσης» της αγοράς εργασίας είχαν τα αντίθετα από τα διακηρυττόμενα αποτελέσματα: όχι μόνο δεν ενίσχυσαν την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας, αλλά ενέτειναν το σπιράλ της κρίσης, αφαίρεσαν παραγωγική ικμάδα ακόμη και από τους εμπορικούς εταίρους της Ελλάδας, έστω κι αν οι απώλειες σε κάθε χώρα της Ε.Ε. φαίνονται μικρές.
Όπως άλλωστε δήλωσε χαρακτηριστικά η ευρωβουλευτής Κωνσταντίνα Κούνεβα, που παρήγγειλε και την έρευνα: «Σαν ΣΥΡΙΖΑ λέμε συχνά ότι πρέπει να δούμε τους ανθρώπους πέρα από τους αριθμούς. Και κατηγορούμε, δίκαια, τους εταίρους μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ότι δεν ξέρουν να διαβάζουν τίποτε άλλο εκτός από νούμερα. Να, λοιπόν: εμείς τους δείχνουμε τι λένε πραγματικά τα νούμερα για τους ανθρώπους. Οι πολιτικές που εφαρμόστηκαν με τα μνημόνια όχι μόνο έχουν προκαλέσει τεράστια αύξηση της ανεργίας, αλλά αυτή η τεράστια ανεργία καταστρέφει και απομακρύνει κάθε ελπίδα ανάπτυξης».

Πηγή: http://www.e-dromos.gr/poso-kostizei-h-anergia/#prettyPhoto
Σημείωση: χαίρομαι που βρέθηκαν άνθρωποι ν' αποδείξουν επιστημονικά αυτό που ερασιτεχνικά προσπαθούσα ν' αποδείξω σε πρόσφατη ανάρτηση.

Τι να κάνουμε;

Η αυτοκτονία της Ευρώπης με απλά λόγια

"Πάντα υπάρχει ένας ηλίθιος" λέει ένα από τα προβατάκια του Ιρλανδού Μάρτιν Τέρνερ,  καθώς ορμά μαζί με τ' άλλα στο γκρεμό της λιτότητας, ενώ η Ελλάδα τρέχει προς την αντίθετη κατεύθυνση.

Για λίγο φάνηκε πως πράγματι η Ελλάδα θα έκανε την υπέρβαση και θα ξέφευγε από την προδιαγεγραμμένη καταστροφή (δική της όσο και της Ευρώπης) αλλά η σχεδόν πλήρης αποδοχή όλων των όρων του Μνημονίου απλά με διαφορετικό όνομα έσβησε τις ελπίδες όλων όσων πίστεψαν πως ίσως και να γινόταν κάποιο θαύμα.

Γιατί ήταν ελπίδα η έξοδος από το Μνημόνιο;
Γιατί είναι γκρεμός η παραμονή σ' αυτό;

Όλα βασίζονται στην πολιτική της λιτότητας που επιβάλλεται ως η μόνη ενδεδειγμένη θεραπεία για τον ασθενή (την πάσχουσα οικονομία).

Λιτότητα, έτσι όπως ερμηνεύεται σήμερα, σημαίνει:
- Περιορισμό των κρατικών δαπανών (μισθοί, συντάξεις, περίθαλψη, παιδεία, δημόσια έξοδα κάθε είδους, απολύσεις, διαθεσιμότητες, κτλ)
- Περιορισμό των δαπανών των επιχειρήσεων (μείωση μισθών, ευκολότερες απολύσεις, ελαστικό ωράριο χωρίς υπερωρίες, μείωση παροχών κτλ)
- Αύξηση της φορολογίας.

Τι σημαίνουν όμως όλα αυτά με απλά λόγια;

Έστω ότι προ κρίσης είχαμε δέκα ανθρώπους που εργάζονταν βγάζοντας 1000 ευρώ το μήνα ο καθένας. Ας πούμε ότι οι μισοί εργάζονταν στο δημόσιο κι οι άλλοι μισοί στον ιδιωτικό τομέα.

Έβγαζαν συνολικά 10 χιλιάδες ευρώ - αν το δημόσιο τους φορολογούσε με ένα 30%, τα έσοδά του ήταν συνολικά 3000 ευρώ. Στους εργαζόμενους έμεναν συνολικά 7.000 ευρώ, για να τα αποταμιεύσουν ή να αγοράσουν ρούχα, να θερμομονώσουν  το σπίτι ή να πληρώσουν τα αγγλικά των παιδιών τους. Πήγαιναν και διακοπές κάθε καλοκαίρι, μένοντας σε ξενοδοχεία και τρώγοντας σε εστιατόρια. 7.000 ευρώ άλλαζαν χέρια κάθε μήνα, τροφοδοτώντας άλλες επιχειρήσεις και την οικονομία. Κάποια κατέληγαν στις τράπεζες, οι οποίες έχοντας ρευστότητα δάνειζαν άλλες επιχειρήσεις. Το κράτος εισέπραττε έξτρα φόρο (ΦΠΑ) για κάθε συναλλαγή (από φραπέ ως βενζίνη) και όλα φαίνονταν να πηγαίνουν καλά, ή σχεδόν καλά.

Ξαφνικά ήρθε η κρίση. Αναπάντεχα, το κράτος δε μπορεί να δανειστεί για να εξυπηρετήσει τα χρέη του και κινδυνεύει με χρεωκοπία. Κάποιοι θεωρούν πως το πρόβλημα προκλήθηκε λόγω ασυλλόγιστης σπατάλης. Προσφέρονται λοιπόν να χορηγήσουν νέα δάνεια στη χώρα, μόνο όμως αν συμφωνήσει στη μείωση της σπατάλης, δηλαδή αν μειώσει τα έξοδα, δημόσια και ιδιωτικά (γιατί πρέπει να μειωθούν τα τελευταία δεν το κατάλαβα, αλλά ας προχωρήσουμε).

Ο δημόσιος τομέας μειώνει τους μισθούς. Καταργούνται οι συλλογικές συμβάσεις, οπότε και ο ιδιωτικός σπεύδει να κάνει το ίδιο. Ας πούμε ότι οι εργαζόμενοι τώρα παίρνουν 700 ευρώ το μήνα.

Η μείωση δεν είναι αρκετή, οπότε απολύονται μερικοί. Με την επίσημη ανεργία να είναι στο 30%, ας πούμε ότι απολύονται τρεις. Οι 7 που δουλεύουν ακόμη, βγάζουν συνολικά 4.900 ευρώ το μήνα (7 x 700).

Το κράτος πρέπει να αυξήσει τα έσοδά του, οπότε ανεβάζει τη φορολογία. Τώρα οι εργαζόμενοι πληρώνουν 60% σε φόρους αλλά, λόγω της μείωσης των μισθών, το κράτος βγάζει συνολικά μόνο 2940 ευρώ (4.900 x 60%). Επιπλέον πρέπει να πληρώσει και επίδομα ανεργίας στους άνεργους - ευτυχώς γι αυτό μόνο για λίγους μήνες.

Ανάμεσα στη μείωση των μισθών και την αύξηση της φορολογίας, στον κάθε εργαζόμενο περισσεύουν τώρα 280 ευρώ για προσωπικά έξοδα (700 - 60% = 280). Τώρα, και οι 7 μαζί διαθέτουν μόλις 1960 ευρώ για ξόδεμα, δηλαδή περίπου 5 χιλιάδες λιγότερα από όσο πριν. Αγοράζουν λιγότερα, δεν κάνουν ανακαίνιση του σπιτιού και κόβουν τα αγγλικά και τις διακοπές. Οι επιχειρήσεις που ζούσαν από αυτούς κλείνουν η μία μετά την άλλη. Το κράτος παύει να εισπράττει φόρο από αυτές, αλλά παίρνει και λιγότερο ΦΠΑ, καθώς οι συναλλαγές μειώνονται.

Μέσα στο όλο μπάχαλο, κάποιος ευφυής αποφασίζει να κουρέψει τις τραπεζικές καταθέσεις της Κύπρου. Ελάχιστοι καταναλωτές έχουν δυνατότητα γι αποταμίευση, αλλά κι αυτοί που έχουν λίγα ευρώ διστάζουν να τα πάνε στην τράπεζα, από το φόβο ότι μπορεί να τα χάσουν. Οι τράπεζες δεν έχουν ρευστότητα.

Όσοι έχουν κάνει έστω και ένα μάθημα οικονομίας ξέρουν ότι για να υπάρξει ανάπτυξη πρέπει να υπάρχει ρευστότητα στην οικονομία. Το χρήμα πρέπει να κινείται και καθώς κινείται τροφοδοτεί επιχειρήσεις κι υπηρεσίες ενώ γεννά και έσοδα για το κράτος.

Η πολιτική της λιτότητας όμως κάνει το ακριβώς αντίθετο. Στερώντας χρήμα από την αγορά, καταδικάζει την οικονομία σε παρατεταμένη ύφεση. Όσο διαρκεί η ύφεση, τόσο πιο δύσκολη θα είναι η ανάκαμψη.

Το αποτέλεσμα είναι το ακριβώς αντίθετο από το επιδιωκόμενο: αντί να δημιουργούνται οι συνθήκες που θα επιτρέψουν στο κράτος να αποπληρώσει τα χρέη του, το κράτος καταδικάζεται σε μόνιμη ύφεση που τα το διατηρεί στην ίδια θέση αδυναμίας για αόριστο χρονικό διάστημα.

Ωστόσο, η πολιτική της λιτότητας προτείνεται ως η ενδεδειγμένη ή, μάλλον, η μόνη λύση για όλα τα κράτη της Ευρώπης, που δυσκολεύονται κάτω από το βάρος του ευρώ. Όπως όμως δείχνει η εφαρμογή της στην Ελλάδα, η υιοθέτησή της θα οδηγήσει ολόκληρη την Ευρωζώνη σε μακροχρόνια ύφεση. (Κι εδώ μιλώ μόνο για τις συνέπειες στην οικονομία, χωρίς καν να εξετάσω τις επιπτώσεις της στα άτομα, την κοινωνία και την πολιτική.)

Είναι παράδοξο: αν η αντίφαση ανάμεσα στην προτεινόμενη θεραπεία και τα παρατηρούμενα αποτελέσματα είναι τέτοια που ακόμη κι ένας άσχετος μπορεί να τη δει, πώς δεν την έχουν εντοπίσει η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, και η Κομισιόν και το ΔΝΤ, μολονότι στελεχωμένες από έμπειρους οικονομολόγους;

Μήπως έχουν τόσο πολύ παγιδευτεί από ένα πανίσχυρο οικονομικό δόγμα που αδυνατούν να διακρίνουν μια άλλη λύση; Ή μήπως κάτι άλλο συμβαίνει; Μήπως δεν πρόκειται για λάθος, αλλά για εσκεμμένη επιλογή, η οποία όμως εξυπηρετεί στόχους διαφορετικούς από αυτούς που ανακοινώθηκαν επισήμως;

Την απάντηση θα τη δώσει η ιστορία.

Έλληνες πολιτικοί: τρεις συνομοταξίες

Τι πιέσεις, τι υποσχέσεις, τι απειλές ή τι ανταλλάγματα άραγε επιστρατεύτηκαν για να πείσουν τον κ. Τσίπρα και το επιτελείο του να κάνουν στροφή 180 μοιρών, διαγράφοντας μεμιάς όλες τις υποσχέσεις τους και τις ελπίδες των ψηφοφόρων τους; Τι ήταν αυτό που τους έκανε να αμαυρώσουν τη μέχρι τώρα ανέγγιχτη από σκάνδαλα και συμβιβασμούς εικόνα τους για να κατρακυλήσουν στην ίδια ανυπόληπτη συνομοταξία όσων υπόσχονται αλλά δεν τηρούν, τάζουν αλλά δεν εννοούν και λένε παχιά λόγια που κανείς πια δεν τα πιστεύει;

Μια τέτοια ολική καταστροφή του "image" της εταιρείας (Σύριζα) και των επιφανών εκπροσώπων της (Τσίπρα, Βαρουφάκη) ισοδυναμεί περίπου με αυτοκτονία και είναι αδιανόητη χωρίς κάποιο τεράστιο αντισταθμιστικό όφελος; Ποιο είναι όμως αυτό; Δε βλέπω κανένα. Εσείς;

Έχω την εντύπωση πως η πολιτική ζωή στην Ελλάδα κυριαρχείται από τρεις τύπους ανθρώπων:
- Τους ανίκανους: Βρίσκονται στις θέσεις τους λόγω διασυνδέσεων και γνωριμιών, αλλά δεν έχουν καμία πραγματική ικανότητα. Δε μπορούν να εντοπίσουν προβλήματα, να προτείνουν λύσεις, να διαχειριστούν καταστάσεις. Στα χέρια τους κάθε υπηρεσία βαλτώνει ή καταστρέφεται.
- Τους ικανούς, αλλά διεφθαρμένους: Πανέξυπνοι, μορφωμένοι, ικανοί, ή όλα αυτά μαζί, οι άνθρωποι αυτοί θα μπορούσαν να κάνουν πολλά. Δυστυχώς όμως, η μόνη έγνοια τους είναι να εξυπηρετήσουν δικά τους ή άλλα συμφέροντα.

- Τους άσχετους καλών προθέσεων. Εργατικοί και φιλότιμοι, οι άνθρωποι αυτοί θα ήθελαν να βοηθήσουν τους πάντες και να λύσουν όλα τα προβλήματα. Δυστυχώς, είναι ερασιτέχνες. Η άγνοιά τους για το πώς πρέπει να γίνουν τα πράγματα καταδικάζει κάθε προσπάθειά τους σε αποτυχία.

Τείνω να πιστέψω πως, αφού νιώσαμε στο πετσί μας τα αποτελέσματα της διακυβέρνησης από άτομα των δύο πρώτων κατηγοριών, τώρα είμαστε έτοιμοι να υποστούμε τις αποτυχίες της τρίτης.

Και εις άλλα με υγεία!

Γλέζος για πρόεδρος

Μπορείτε να φανταστείτε άτομο μεγαλύτερου κύρους απ' αυτόν;
Μπορείτε να φανταστείτε άνθρωπο που θα καταφέρει να συγκεντρώσει μεγαλύτερη αποδοχή από τον άνθρωπο που διέπραξε (μαζί με το μακαρίτη Λάκη Σάντα) την πρώτη αντιστασιακή πράξη της Κατοχής;
Έναν άνθρωπο τον οποίο δεξιοί κι αριστεροί θα δυσκολευτούν να μην ψηφίσουν;
Κι έναν άνθρωπο που μόνο η παρουσία του στην προεδρία θα είναι ένα γερό χαστούκι στο πρόσωπο της Γερμανικής πολιτικής που έχει επιβληθεί στη χώρα μας;
Εγώ τον ψηφίζω!
Εσείς;
Α, και μ' απογοήτευσε πολύ η πρόταση να γίνει πρόεδρος της χώρας ο υπουργός της ζαρντινιέρας. Μερικά πράγματα απλά δε συγχωρούνται στο όνομα πολιτικών σκοπιμοτήτων.

Ηρωισμός ή καταστροφή;

Κάνοντας μια βόλτα στο Φατσοβιβλίο βλέπω μια πόλωση: 

Από την μια οι ρεαλιστές που πιστεύουν ότι η νέα κυβέρνηση ακολουθεί επικίνδυνη πολιτική που θα οδηγήσει στην καταστροφή κι από την άλλη οι ενθουσιώδεις που βλέπουν την κίνηση Τσίπρα και Βαρουφάκη σαν ηρωική.

Για να ξεκαθαρίσω την θέση μου, τείνω προς την δεύτερη μερίδα χωρίς όμως να έχω ψευδαισθήσεις. 
Οι ευρωπαίοι ηγέτες σίγουρα θα κοιτάξουν το συμφέρον πρωτίστως των τοκογλύφων και των άλλων "παράσιτων" (συγνώμη "ελίτ") που κυβερνούν την χώρα μας τα τελευταία 5 χρόνια. Έχουν όλα τα "χαρτιά" στα χέρια τους και αν δεν θέλουν να διαπραγματευθούν, το παιχνίδι θα τελειώσει εκεί. Το θέμα είναι πόσο αποφασισμένοι είναι και ως που θα το τραβήξουν και επίσης πόσο έξυπνοι και λογικοί είναι. Για τα δύο τελευταία δεν τρέφω και πολλές ελπίδες, αν κρίνω από την "ρεαλιστική" τους πολιτική των τελευταίων χρόνων.

Στο εσωτερικό μέτωπο, τράπεζες και ΜΜΕ έχουν ήδη ξεκινήσει πόλεμο για να πιέσουν την κοινή γνώμη να την τρομακρατήσουν και να δημιουργήσουν καταστάσεις αστάθειας. 

 Όλοι ξέρουμε τι θα κάνουν οι ευρωπαίοι της Φωτισμένης Δεσποτείας το έχουμε δει άλλωστε το έργο και παλιότερα. Δεν είναι αυτό το ζήτημα.

Το ζήτημα είναι εμείς τι θέλουμε;

Τι θέλουμε ως λαός, ως κοινωνία και ως άτομα; 

Τι θα κάνουμε και μέχρι που είμαστε αποφασιμένοι να τραβήξουμε το σκοινί;

Είμαστε έτοιμοι, ως λαός (έστω αυτό το 37% που ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ) να υποστούμε τις συνέπειες μιας αρνητικής έκβασης της υπόθεσης?

Διότι την Κυριακή των εκλογών ξέραμε και ήξεραν γιατί ψηφίζαμε, οπότε δικαιολογίες τύπου "δεν ήξερα, δε διάβασα", δεν ισχύουν.

Είμαστε σε πόλεμο, έναν ιδιότυπο πολεμο χωρίς σφαίρες κι έξυπνα όπλα αλλά εξίσου καταστροφικό.

Οι σκέψεις και οι πράξεις μας πρέπει να προσαρμοστούν σε αυτή την πραγματικότητα και να είμαστε έτοιμοι για τα πάντα.

Καλημέρα σε όλους σας.

Εκλογικές προφητείες

Αυτή την ανάρτηση την ετοίμαζα πριν τις εκλογές αλλά δεν πρόλαβα να τη δημοσιεύσω.
Δεν πειράζει, θα το κάνω τώρα, είναι ακόμη επίκαιρη.
Πριν τις εκλογές σκεφτόμουν τα εξής:

"Στις εκλογές υπάρχουν δύο επιλογές:
Α. Ο λαός, θα πιστέψει τη διαρκή προπαγάνδα όλων σχεδόν των μέσων και, φοβούμενος ότι θα χάσει αυτά τα λίγα που του έχουν μείνει ακόμη, θα σκύψει το κεφάλι και θα ψηφίσει εκείνους που του έκλεψαν σχεδόν τα πάντα.
Β. Ο λαός, αγανακτισμένος μετά από τόσα χρόνια μνημονίων, ανασφάλειας και ταπείνωσης, θα πει "φτάνει" και θα ψηφίσει ΣύΡιζΑ.

Αν ο λαός ψηφίσει Α, τότε η μετεκλογική κυβέρνηση θα μπορεί με κάθε θράσος να υποστηρίξει πως ό,τι κάνει το κάνει με τη στήριξη του Ελληνικού λαού και τα μέτρα θα πέσουν ακόμη πιο βάρβαρα και σκληρά.
Αν ο λαός ψηφίσει Β, τότε αυτοί που κυβερνούσαν μέχρι σήμερα και οι υποστηρικτές τους στο εσωτερικό και εξωτερικό θα κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να εμποδίσουν κάθε αλλαγή, βάζοντας τρικλοποδιές σε κάθε βήμα του νέου καθεστώτος και δημιουργώντας τεχνητές ελλείψεις και προβλήματα."

Χαίρομαι που τελικά υπέκυψαν στο φόβο λιγότεροι από όσους περίμενα.
Αλλά βλέπω ότι στο δεύτερο μέρος της προφητείας μου θα επαληθευτώ: ήδη η προπαγάνδα σπρώχνει φοβισμένα πλήθη να κάνουν ουρές έξω από τις τράπεζες.

Φαίνεται πως, όσο έχουν έστω και ένα νόμισμα κάτω από το στρώμα, οι λαοί θα σκύβουν το κεφάλι από φόβο μην το χάσουν.
Η αλλαγή, τις περισσότερες φορές, έρχεται από αυτούς που τολμούν γιατί δεν έχουν πια τίποτα να χάσουν.

Η δύναμή μας

Μας πιπιλίζουν το μυαλό με προπαγάνδα σε κάθε μέσο.
Διασπαθίζουν τον πλούτο της χώρας, σπαταλούν τους πόρους μας, σκορπίζουν τα παιδιά της στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα.
Εκμεταλλεύονται κάθε νόμιμο και παράνομο τρόπο για να πλουτίσουν σε βάρος όλων μας.
Διαλύουν την παιδεία, το μέλλον των παιδιών μας αλλά στέλνουν τα δικά τους στ' ακριβότερα σχολεία του εξωτερικού.
Διαλύουν την υγεία και παίζουν με τις ζωές μας αλλά όταν πάθουν κάτι νοσηλεύονται στα καλύτερα ιδρύματα, πάλι του εξωτερικού.
Η δημοκρατία μας είναι διεφθαρμένη, κατεστραμμένη, ίσως και να μην είναι καν δημοκρατία, παρά μόνο κατ' επίφαση.
Αυτή η επίφαση όμως μας σώζει, γιατί ό,τι κάνουν αυτοί οι άνθρωποι, μπορούν να το κάνουν μόνο αν τους ψηφίσουμε.
Πάνω στις δικές μας πλάτες στέκονται.
Αν αρνηθούμε να τους στηρίξουμε, θα πέσουν.

Μην στηρίζετε αυτούς που σας απάτησαν που σας πρόδωσαν.
Μη στηρίζετε όσους παίζουν παιχνίδια εις βάρος μας.
Έχουμε τη δύναμη.
Ας τη δείξουμε!

Απαισιοδοξία

Η απογοήτευση είναι γενική.
Αναδημοσιεύω από το ΦατσοΒιβλίο:

Κι όμως, υπάρχουν πραγματικοί σκλάβοι στον 21ο αιώνα

Δε μιλώ για όσους παίρνουν μισθούς πείνας ή δεν πληρώνονται για μήνες και δεν τολμούν να παραιτηθούν για τον πολύ πραγματικό φόβο της ανεργίας και της απόλυτης ένδειας.
Δε μιλώ καν για trafficking όπου άνθρωποι απάγονται κι αναγκάζονται να συμμορφωθούν με τις απαιτήσεις των αφεντικών τους υπό την απειλή βίας.
Μιλώ για πραγματικούς σκλάβους που πουλιούνται κι αγοράζονται κι έναν άνθρωπο που τόλμησε να παλέψει ενάντια στο σύστημα της θεσμοθετημένης (αν και στα χαρτιά παράνομης) δουλείας και γι αυτό βρίσκεται σήμερα στη φυλακή.
Διαβάστε την ιστορία του και βοηθήστε τον:
http://www.walkfree.org/mauritania/

  Όσο υπάρχουν άνθρωποι σαν κι αυτόν, που ρισκάρουν ζωή κι ελευθερία για να βοηθήσουν συνανθρώπους τους, ο κόσμος μας έχει ακόμη ελπίδα.