Απελπισία

Διαβάζω και δεν πιστεύω στα μάτια μου:
Ηλικιωμένη αυτοπυρπολήθηκε για να μην είναι βάρος στα παιδιά της...
Σε τι κοινωνία ζούμε που ο άνθρωπος δε μπορεί να ζήσει αξιοπρεπώς τα τελευταία χρόνια της ζωής του;
Πώς καταντήσαμε εδώ;
Οι γέροι του σήμερα δούλεψαν από παιδιά και πλήρωσαν με αμέτρητο μόχθο ένσημα και κρατήσεις τα οποία -τους είχαν υποσχεθεί- θα τους εξασφάλιζαν ένα εισόδημα που θα τους έφτανε να περάσουν αξιοπρεπώς τα τελευταία τους χρόνια.
Σήμερα όλοι αυτοί οι πόροι έχουν εξαφανιστεί.
Δεν είναι τυχαίο, δεν είναι φυσικό, πρόκειται για κλοπή.
Κάποιοι υπεξαίρεσαν, πούλησαν, εκμεταλλεύτηκαν, σπατάλησαν τον ιδρώτα χιλιάδων ελλήνων που σήμερα καλούνται να πεθάνουν στην ψάθα ή να ζήσουν βαραίνοντας παιδιά που κι αυτά δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα.
Οι γέροι μας, που έζησαν πείνες και πολέμους, σήμερα δε μπορούν να πληρώσουν το φαγητό και τα φάρμακά τους.
Κι όταν είναι περήφανοι, όπως αυτή, η γυναίκα της Ζάκυνθος, τότε επιλέγουν να φύγουν με το κεφάλι ψηλά, κάνοντας τη θυσία αυτή τελευταίο δώρο στα παιδιά τους.
Δεν είναι θυσία, είναι έγκλημα -  ένα από τα εγκλήματα με τα οποία καλούμαστε να συμβιβαστούμε, τα οποία καλούμαστε να συνηθίσουμε, ίσως και να παινέψουμε.
ΟΧΙ.
Είναι έγκλημα να υπάρχουν άνθρωποι που δε μπορούν να ζήσουν, ενώ άλλοι τρώνε με χρυσά κουτάλια.
Είναι έγκλημα να διασπαθίζουν το έχει μας, τολμώντας να ισχυρίζονται ότι είναι για το καλό της χώρας.
Το καλό της χώρας είναι οι άνθρωποί της και κάθε θάνατος που δεν οφείλεται σε φυσικά αίτια είναι φόνος.
Κάθε δυστυχία που θα μπορούσε να αποφευχθεί είναι κακούργημα.
Όποιος δεν το καταλαβαίνει αυτό είναι ανάξιος να κυβερνήσει χάρτινο καραβάκι, και σίγουρα όχι ολόκληρη χώρα.

Στο Σύνταγμα ξανά

Ήμασταν κι εμείς εκεί. Στη μεγάλη διαδήλωση της Κυριακής, τη μέρα της ψήφισης του νέου Μνημονίου.
Πήγαμε από νωρίς. Η Αμαλίας ήταν γεμάτη ως την πύλη του Αδριανού. Άλλοι φίλοι ήταν στην Ομόνοια, στο Μοναστηράκι και δε μπορούσαμε να συναντηθούμε - τόσο πυκνό ήταν το πλήθος αλλά και το νέφος από τα δακρυγόνα που έριχναν συνεχώς τα ΜΑΤ.

 Αυτή τη φορά το πλήθος δεν ήταν όπως το καλοκαίρι - τότε ήμασταν αγανακτισμένοι, αλλά νιώθαμε μια ευφορία, μια αισιοδοξία ότι ξεκινούσαμε επανάσταση, ότι μπορούσαμε ν' αλλάξουμε τα πράγματα.
Τούτο το χειμωνιάτικο πλήθος ήταν διαφορετικό. Με σφιγμένα δόντια. Οργισμένο αλλά χωρίς αισιοδοξία, χωρίς ελπίδα.

 Όλοι ξέραμε ότι η φωνή μας δε θ' ακουγόταν. Όλοι ξέραμε ότι θα μας απωθούσαν τα ΜΑΤ. Όλοι ξέραμε ότι θα επιμέναμε, ξανά και ξανά, αλλά παρά την επιμονή μας το Μνημόνιο θα ψηφιζόταν.

Αυτό που δεν περιμέναμε ήταν το πόσο λίγοι βουλευτές θα τολμούσαν να πουν όχι.
Ούτε περιμέναμε ότι τα κανάλια, που πολλοί από εμάς εμπιστεύονταν για την ενημέρωσή μας θα τολμούσαν ν' αγνοήσουν την παρουσία μας τόσο επιδεικτικά.

Όλες οι τηλεοράσεις έδειχναν το πάνω μέρος της πλατείας, άδειο από κόσμο λόγω των δακρυγόνων. Καμία κάμερα δε στράφηκε προς τους γύρω δρόμους να δείξει το συνωστισμένο πλήθος που επέμενε, παρά το χημικό πόλεμο. Κανένας δημοσιογράφος δεν περιέγραψε την έκταση του πλήθους. Ούτε την επιμονή μας.

Όλοι εστίασαν στις καταστροφές, τις οποίες περιέγραφαν με κομμένη ανάσα. Όλοι στράφηκαν στις φωτιές και αγνόησαν την παρουσία μας λες και μπορούσε να σβηστεί από το χάρτη.

Αυτό που δε μπόρεσε να σβηστεί ήταν η οργή. Η οργή που ο καθένας μας κουβαλούσε μέσα του επιστρέφοντας στο σπίτι, μια οργή που κολλούσε στην ψυχή, όπως η μυρωδιά των δακρυγόνων στο πετσί και στα ρούχα.
Αυτή η οργή τι θα γεννήσει άραγε;

ΥΓ. Δεν είμαι η μόνη που νιώθει έτσι. Υπάρχουν άπειρα τέτοια δημοσιεύματα. Ανθολογώ ελάχιστα: 1, 2, 3, 4, 5, 6, κτλ, κτλ.

Μαμά στο Σύνταγμα

Αυτή την άνοιξη οι "Μαμάδες στο δρόμο" δεν οργάνωσαν καμία δράση.
Είχαμε αλλού το μυαλό μας.

Μια ολόκληρη χώρα ξεσηκώθηκε αντιδρώντας στα μέτρα της κυβέρνησης.

Μια ολόκληρη χώρα ξεσηκώθηκε ενάντια στους επαχθείς όρους των όσων κόπτονται ότι μας "έσωσαν" με δάνεια που θα τα ξεπληρώνουμε με αίμα, χωρίς ποτέ να καταφέρουμε να τα ξεφορτωθούμε.

Όμως, όσο κι αν φωνάξαμε, ούτε τα μέτρα, ούτε οι όροι μεταβλήθηκαν.

Δεν έγινε καμία αλλαγή, καμία τροποποίηση.

Τι κι αν βγήκαμε στους δρόμους και στις πλατείες; Τι κι αν φωνάξαμε όχι;
Οι δημοκρατικά εκλεγμένοι μας εκπρόσωποι έκαναν το αντίθετο από αυτό που ζητούσε, με τον πιο προφανή τρόπο, ο "κυρίαρχος" λαός.

Δεν είναι αυτό άραγε η πιο απτή, η πιο ξεκάθαρη απόδειξη ότι σ' αυτή τη χώρα που γέννησε τη δημοκρατία, δημοκρατία σήμερα δεν υπάρχει;

Είναι δυνατόν να έχει την απόλυτη εξουσία ένα κόμμα που ψηφίστηκε από το 20% περίπου των ψηφοφόρων;

Είναι δυνατόν να μπορούν να ψηφίζουν μέτρα στα οποία αντιτίθεται η συντριπτική πλειοψηφία του λαού και να παραμένουν αλώβητοι στην εξουσία;

Είναι δυνατόν να διαδηλώνουν διακόσιες χιλιάδες άνθρωποι (σε μια μόνο πόλη) και η κυβέρνηση να μην παραιτείται;
Τι άλλο θα έπρεπε να είχαμε κάνει δηλαδή για να καταλάβουν την αντίθεσή μας;

Μερικοί πράγματι προχώρησαν και πέρα από τις διαδηλώσεις και τα πανό.

Υπήρξαν γιαουρτώματα και βιαιοπραγίες.

Όσοι πολιτικοί μας δέχτηκαν τέτοια μεταχείριση εμφανίστηκαν κατάπληκτοι, απορημένοι, σα να μη μπορούσαν να καταλάβουν γιατί έγιναν στόχος επιθέσεων.

Σα να μη μπορούν να καταλάβουν ότι ο λαός που καλείται να ζήσει με πεντακόσια ευρώ αγανακτεί όταν τους βλέπει να ψηφίζουν για τους εαυτούς τους παχυλά επιδόματα.

Σα να μην καταλαβαίνουν ότι η BMW τους εξαγριώνει τους ανθρώπους που τώρα μετρούν το ενάμισι ευρώ που θα δώσουν για να πάρουν συγκοινωνία.

Σα να μην καταλαβαίνουν ότι ο τρόπος ζωής τους προκαλεί όσους έχουν χάσει τα πάντα.

Σα να μην καταλαβαίνουν την οργή που προκαλούν.

Το μνημόνιο ψηφίστηκε.

Οι όροι του θα βασανίζουν τους έλληνες για δεκαετίες.

Η συγκέντρωση στο Σύνταγμα είναι η σκιά του παλιού εαυτού της.

Είναι όμως ακόμα εκεί.

Παρά τα ΜΑΤ, τα δακρυγόνα, τη βία, υπάρχουν ακόμη πολίτες που δεν έχουν επιστρέψει στον καναπέ τους.

Υπάρχουν ακόμα συνελεύσεις στις γειτονιές.

Και, το κυριότερο, υπάρχει τώρα πια γνώση.
Γνώση ότι η δημοκρατία που ζούσαμε τόσον καιρό είναι μια αυταπάτη.
Γνώση ότι κανείς δε μπορεί να μας φυλάξει από τους φύλακες και τους εντολείς τους.

Γνώση ότι η τιμιότητα, η ευσυνειδησία, η εργατικότητα δεν αμείβονται σ' αυτή τη χώρα.

Γνώση ότι η ατιμία, η παρανομία, η ασυνειδησία δεν τιμωρούνται.

Γνώση ότι μόνο όποιος αρπάζει προκόβει.

Όσοι μπορούν - θα φύγουν.

Όσοι αντέχουν - θα επιβιώσουν.

Όσοι θέλουν - θα αναρριχηθούν με όλα τα κόλπα που βλέπουν να πετυχαίνουν γύρω τους.

Και οι υπόλοιποι θα μείνουν αγανακτισμένοι, πολύ αγανακτισμένοι, για πολύ καιρό, ώσπου κάποια στιγμή, με κάποιο έναυσμα, με κάποιο τρόπο θα ξεσπάσουν ξανά.

Ζούμε σε μια χώρα όπου έχουμε την ελευθερία να πούμε ό,τι θέλουμε, αλλά όχι τη δυνατότητα να ακουστούμε.

Και, όταν όλα τα ειρηνικά μέσα έχουν αποτύχει, ποια είναι η μόνη δυνατότητα που απομένει;

Πολύ φοβάμαι ότι τα επόμενα χρόνια δε θα είναι μόνο δύσκολα αλλά και ταραγμένα.

Στο μεταξύ μερικοί ουτοπιστές - στο Σύνταγμα και αλλού - συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι κάτι μπορεί ν' αλλάξει.

Συνεχίζουμε να πιστεύουμε ότι μπορούμε να κάνουμε τη φωνή μας ν' ακουστεί.

Η "Μαμά" που γράφει αυτό το άρθρο μαζί με πολλές άλλες μαμάδες και μπαμπάδες συνεχίζουν να πιστεύουν ότι οι αλλαγές πρέπει ν' αρχίσουν από χαμηλά, από το πεζοδρόμιο.
Από τα μικρά πράγματα, πριν προχωρήσουμε σε μεγαλύτερα.
Και θα συνεχίσουμε να προσπαθούμε να κάνουμε τη φωνή μας ακουστή για να βελτιώσουμε ο καθένας από ένα κομμάτι της καθημερινότητάς μας.

Σας θέλουμε μαζί μας.